Yalnizlik siiri

Bilmezler yalnız yasamayanlar,
Nasıl korku verir sessizlik insana;
İnsan nasıl konuşur kendisiyle;
Nasıl koşar aynalara,
Bir cana hasret,
Bilmezler.

Orhan Veli Kanık

Kutsal bir emanet

En yakin arkadasimin kizi Yade dogdugunda düsünmeye basladim bu yazdiklarimi. Herhalde dedim anneler sadece evlatlarini degil, dünyanin derdini yüklenir omuzlarina. Bu duyguyu henüz tatmis degilim, anlamakta güçlük çekerim elbet. Yegenlerim dünyaya geldiklerinde hissetmistim bir canlinin dünyaya gelisini ve onlari sevmeyi, canindan bir can olusunu, canini feda etmeye hazir olmayi. Olaganüstü bir güzellik bu. En yakin arkadasim, bir zamanlar birlikte oynadigim, anne olusu öyle etkilemisti ki beni ve basladim iste yazmaya. Nasil birsey Allah'im bu? Bir anne, Allah'a kendisinden önce çocuguna dua ediyor, bir ana kalbi nasil birsey? Analigin nasil bir duygu oldugunu sormaya basladim kalbime, annemi düsünerek. Kendini asip evladina kendini feda etmeyi kilan bir duygu olmasi gerek bu. Sadece kendi evlatlari yetmiyor dertlenmeye; dünyanin tüm çocuklari, tüm kederleri, yoksullari onun oluyor sanki artik. Sadece kendi evladina aglamiyor bir anne. Savas çocuklarina da, Afrika'nin aç bebeklerine de gözyasi dökmeye basliyor. Haberleri izlerken kalbi daglaniyor, lokmalari bogazinda dügümlenip kaliyor. Anne olmak, dünyanin derdini kalbine yigip her biri için dua etmek, gözyasi dökmektir herhalde? Annenin kalbine kendi sonsuz sefkatindan bir damla akitmis Yaradan, o kutsal emaneti nasip ederken. O andan itibaren cesediyle sadece bir kadin olan, ruhuna da analigi yükleniyor sanki. Evladinin tutan eli, yürüyen ayagi, konusan dili oluyor. Ve elbette kederiyle kederlenen, sevinciyle sevinen. Yegenlerimi kucagima aldigimda ne kadar sevgi ve ilgiye muhtaç olduklarini görüyorum. Ve onlarin bir gözyasiyla yüregimin sizlayisini farkediyorum. Dogduklari gün ilk kucagima aldigim an hissettigim o kan bagini, canimizdan bir can bu yaratik diyerek. Ve annem geliyor aklima, bizi esirgeyen, dünyanin bütün dertlerinden uzak tutmaya çalisan, bizler için savasan, yenik düsmeyen. Ve yegenlerime baktigimda anliyorum ne çabuk geçtigini zamanin, dünyaya gelenin ne çabuk büyüdügünü. Esirgemeye çalisiyorum onlari her tehlikeden. Geçen gün bir baktim ki yeni dillenmis çat pat diliyle karsi geliyor halasina ufacik boyuyla. Ve yine annem geliyor aklima, bizleri nasil ve ne çabalar, ne fedakarliklar içerisinde bu yasa getirdigini farkediyorum. Iste böyle birsey olmasi gerek annelik..

Serap Uz
25/11/2005

Hizli Yasam

Yasamimi dusunuyorum da, hizi korkutuyor beni..
Yarim yarim her sey.
Akrabalar, cocukluk, okul, ask.
Hep acelem var gibi, hep ayakustu yemek yer gibi.
Belki o yuzden hep acim hayata.
Telasim bu telas yuzunden mi acaba?
Bir turlu doyamayip, hep atistirir gibi yasamaktan mi..?

Okul

Bu yolculuklar boyledir iste.
Her defasinda okula gelir gibi gelirsin gidersin.
Hep bir ust sinifa gecme hakkin vardir.
Eger derslerini iyi ogrendiysen, alttan dersin kalmadiysa, ezberin iyi, kavraman tamsa..
Ama gunahin hala ayni yerde sayiyorsa, sinifta kalirsin.
Her gelisinde ayni seyleri yasarsin.
Bazen barajlar vardir asman gereken.
Basarirsan karsiligini alirsin..

Umut

Basim dönüyor dünyanin bitmez, tükenmez derdiyle
Calisiyorum, güc topluyorum kendime kendimce
Varligimizi ispatlamak öylesine zor, bizi bize kabullendirmek öyle ugras istiyor ki…
Gülüyoruz belki, icten degil
Agliyoruz belki, nedenini bilmeden
Bugün gelip, yarin gidiyoruz su koskoca handan.
Yürüyerek mi?
Kosarak mi?
Ucarak mi geciyoruz?
Bir seyler birakabiliyor muyuz anilarimiza
bizi, biz öldükten sonra da yasatacak?
Cevremize umut mu saciyoruz, karamsarlik mi?
Yoksa bizce yasamak; kaygisizlik mi?
Düsünüyorum, seviyorum, yasanilir bir dünyada yasamak istiyorum!
Insanlarin korkmadan gercek yüzlerini sergileyebildikleri,
Basamaklari tirmanirken baskalarinin kafalarina basmadan yükselebildikleri,
her seyden önemlisi hesapsizca sevebildikleri bir dünya…
Gelecege umutla bakarak,
gözlerinden isik sacarak,
‘Ben de varim, üstelik inadina ayaktayim’diyebilmek!
‘Nefsine agir gelen sey, bilesin ki senin hayrinadir.’
Rabbim'e beni ugursuzluklardan korumasi icin dua etmiyorum.
Böyle durumlarda beni umutsuzluktan korumasi icin dua ediyorum.
Guzel Allah'im bir elini biraksa, öteki elinden tutar.
Umudun olsun, yeter..

Merhaba

Yeni bir sayfada merhaba,

Birkac kez denedim yazdiklarimi sayfalarda paylasmayi. Zaman zaman yazilanlari yerlestirdim sayfalarima, zaman zaman ihmal ederek uzun bir mesafe koydum, olmadi.

Tekrar deniyorum, umarim bu sefer guzel seyler yazip, icten ice, icimizden geldigi gibi paylasmaya devam ederiz.