Kutsal bir emanet

En yakin arkadasimin kizi Yade dogdugunda düsünmeye basladim bu yazdiklarimi. Herhalde dedim anneler sadece evlatlarini degil, dünyanin derdini yüklenir omuzlarina. Bu duyguyu henüz tatmis degilim, anlamakta güçlük çekerim elbet. Yegenlerim dünyaya geldiklerinde hissetmistim bir canlinin dünyaya gelisini ve onlari sevmeyi, canindan bir can olusunu, canini feda etmeye hazir olmayi. Olaganüstü bir güzellik bu. En yakin arkadasim, bir zamanlar birlikte oynadigim, anne olusu öyle etkilemisti ki beni ve basladim iste yazmaya. Nasil birsey Allah'im bu? Bir anne, Allah'a kendisinden önce çocuguna dua ediyor, bir ana kalbi nasil birsey? Analigin nasil bir duygu oldugunu sormaya basladim kalbime, annemi düsünerek. Kendini asip evladina kendini feda etmeyi kilan bir duygu olmasi gerek bu. Sadece kendi evlatlari yetmiyor dertlenmeye; dünyanin tüm çocuklari, tüm kederleri, yoksullari onun oluyor sanki artik. Sadece kendi evladina aglamiyor bir anne. Savas çocuklarina da, Afrika'nin aç bebeklerine de gözyasi dökmeye basliyor. Haberleri izlerken kalbi daglaniyor, lokmalari bogazinda dügümlenip kaliyor. Anne olmak, dünyanin derdini kalbine yigip her biri için dua etmek, gözyasi dökmektir herhalde? Annenin kalbine kendi sonsuz sefkatindan bir damla akitmis Yaradan, o kutsal emaneti nasip ederken. O andan itibaren cesediyle sadece bir kadin olan, ruhuna da analigi yükleniyor sanki. Evladinin tutan eli, yürüyen ayagi, konusan dili oluyor. Ve elbette kederiyle kederlenen, sevinciyle sevinen. Yegenlerimi kucagima aldigimda ne kadar sevgi ve ilgiye muhtaç olduklarini görüyorum. Ve onlarin bir gözyasiyla yüregimin sizlayisini farkediyorum. Dogduklari gün ilk kucagima aldigim an hissettigim o kan bagini, canimizdan bir can bu yaratik diyerek. Ve annem geliyor aklima, bizi esirgeyen, dünyanin bütün dertlerinden uzak tutmaya çalisan, bizler için savasan, yenik düsmeyen. Ve yegenlerime baktigimda anliyorum ne çabuk geçtigini zamanin, dünyaya gelenin ne çabuk büyüdügünü. Esirgemeye çalisiyorum onlari her tehlikeden. Geçen gün bir baktim ki yeni dillenmis çat pat diliyle karsi geliyor halasina ufacik boyuyla. Ve yine annem geliyor aklima, bizleri nasil ve ne çabalar, ne fedakarliklar içerisinde bu yasa getirdigini farkediyorum. Iste böyle birsey olmasi gerek annelik..

Serap Uz
25/11/2005