Nefes aldikca insan

Ufacikken basladik cevremizi genisletmeye, bir suru arkadaslar edindik once. Sonra ona buna kusup biraktik tekrar. Okuldan, komsularimizin cocuklari, aile dostlari derken bir suru insan gelip gecti ve geciyor hayatimizdan. Nefes aldikca insan. Kucukken hic kavga etmeyi bilmezdim ben, kirilirdim ama cok sakin ve sessiz bir cocukmusum. Sonra buyurken daha fazla kirilmaya basladim. Degisik degisik arkadaslarim oldu, geldi gecti bazilari. Hic sebepsizce gorusmedigimiz insanlar vardir ya hani? Hani herseyini paylasirsin, iyide kotude derin derin mevzularda birlikte aglar, birlikte gulersin. Sonra bir bakmissin o insana yabancisin. Yolda karsilasip selam verip vermemekte kararsiz kalirsin.


Cok sevdigim bir arkadasim vardi, cok seviyordum ama, hala da seviyorum. O ufacikken tanistigim butun insanlardan daha da ozeldi benim icin. Kocamandi yeri kalbimde. Dogdugum gunden, cocuklugumdan cok daha sonra bir donemde girdi hayatima ama, o ayriydi. Yeni baslamistik universiteye, ikimizde turk oldugumuzun farkindaydik ama uzaktik sanki, cekiniyorduk, henuz tanismamistik. Sonra birbirimizi farkettigimizde cok hos vakit gecirebildigimizi anladik. Cok eglenir, cok gulerdik birlikte, saatlerce telefon gorusmelerimiz olurdu, kahkahalar atardik. Yeri gelir aglardik, derin derin huzunlenir, birlikte sarkilar dinlerdik, sonra birbirmizi teselli ederdik. Benim ihtiyacim oldugunda o beni, onun ihtiyaci oldugunda ben onu hos tutar, ben ona teselli verirdim. Onunla paylasabildiklerimi, onunla gulebilip, eglenmeyi kimselerde bulamazdim. Yeni sarkilari birlikte dinlerdik, telefonda dinletirdik birbirimize, tabi arkasindan biz de soylerdik kahkalar atarak. O benim veletlerime bakacakti, ben onunkilere. O kadar yakin hissetmistim ki kendime? Birde Universiteye basladigimiz ilk yilimiz cok guzeldi. Anne, baba, kardeslerden olusan mutlu bir yuvam vardi. Huzun nedir, ozlemek, hasret, olum nedir bilmiyordum henuz. Hayata o kadar farkli bir gozden bakiyordum ki o zamanlar? Hersey tazecik, hersey tertemiz gorunuyordu henuz.

Sonra yillar gecti ayrildi yollarimiz, o baska bir universiteye yazildi, ben babami kaybettim, hayatim farkli bir yon aldi. Yine hep gonullerimiz birdi, ya da ben oyle zannetmisim. Sonra yine yillar gecti daha az gormeye basladik birbirimizi, tabi telefonla surekli gorusuyorduk, yine yasadiklarimizdan haberdardik elbet. Sonra neden bilemiyorum, mutlu gunlerimde yanimda olmasini istedim, evime aldigim tuzluga kadar onunla paylasmak hosuma gidecekti. Deli dolu bir arkadaslikti bizimkisi. Hem birbirimizden cok sey beklerdik, hem birbirimizi bogar, hem de cok severdik. Ama olmadi herhalde, bir yerlerde yanlislik yaptik. Simdi cozemiyorum eksikligi. Belki cok sey bekledim ondan, belki benim beklentilerim, onun hakkinda dusuncelerim onunkinden cok daha farkliydi, belki de yollarimizi ayirma vakti gelmisti, bilemiyorum..

Hani hayatinin her doneminde cevrende degisir ya. Hani her yasadiginla insanlardan beklentilerin degisir, bazi insanlari silmeye kalkarsin ya? Hani en ufak bir yanlis cok gelir, birbirinin kusurunu ortmek yerine, artik gorusmeyelim demek insanlar icin basitlesti ya? Gun gelecek insanlar hep yalniz kalacaklar, belki de hayatta hic kirilmamak icin en dogrusu bu, cozemiyorum..